The Morning After
Afscheid nemen blijft toch een zure aangelegenheid...
De nacht ervoor wordt er al slecht geslapen, 's ochtends wordt de laatste bagage bij elkaar gezocht, met de arm onder de ziel lopen de meesten door het huis, voor de laatste keer samen ontbijten, nog wat foto's maken, dan het eerste afscheid van de hond, tranen worden moeilijk bedwongen...
Gelukkig hadden ze een vluchtwijziging gekregen zodat ze nu 's middags vliegen in plaats van midden in de nacht, dus we hoeven hier niet de hele dag tegenaan te hikken. We kunnen gelijk na het ontbijt de trailer inpakken en vertrekken naar het vliegveld. Voor het inchecken nog snel even een sigaretje roken... Paspoorten worden bij elkaar gezocht, het komt nu toch wel heel dichtbij... op naar de incheckbalie. Dan gebeurt er iets dat je als reiziger liever niet overkomt... er zijn namelijk helemaal geen gegevens bekent... alleen Liedy staat geboekt! Alsof het stresslevel nog niet hoog genoeg was!
Gelukkig was er een behulpzame grondstewardess van Singapore Airlines die ervoor gezorgd heeft dat de hele familie weer geboekt werd op de originele vlucht die om 23.59uur dezelfde avond met Thai Airways vertrok. Voordat er ook maar 1 voet in een vliegtuig gezet was hadden de families er dus al 12uur vliegveldhangen opzitten...
In plaats van het afscheid bij de o zo bekende roltrap, moest het nu gebeuren in de vertrekhal. Nog even wat dikke knuffels, heel wat dikke tranen en dan maar gewoon blijven lopen, paar keer omkijken, nogeens zwaaien en dan maar snel op zoek naar de auto...
De volgende morgen word je wakker en is het toch wel erg stil... Geen gerommel met de waterkoker of koffiebekers, geen kuchtjes, geen geritsel van puzzelboekjes. Senna ziet geen gezwaai van de zwaai opa, hoort geen liedjes van de zing opa en waar zijn de gebruikelijke knuffels van de oma's? Ook Bowie snapt er niks van, loopt maar van kamer naar kamer en kan niemand vinden. De realiteit is er... de 3 maand zijn alweer voorbij.
Het wordt weer wachten geblazen op het volgende weerzien...
Pa's en ma's bedankt voor de leuke gezellige tijd, we zien jullie volgend jaar weer in Nederland!
De nacht ervoor wordt er al slecht geslapen, 's ochtends wordt de laatste bagage bij elkaar gezocht, met de arm onder de ziel lopen de meesten door het huis, voor de laatste keer samen ontbijten, nog wat foto's maken, dan het eerste afscheid van de hond, tranen worden moeilijk bedwongen...
Gelukkig hadden ze een vluchtwijziging gekregen zodat ze nu 's middags vliegen in plaats van midden in de nacht, dus we hoeven hier niet de hele dag tegenaan te hikken. We kunnen gelijk na het ontbijt de trailer inpakken en vertrekken naar het vliegveld. Voor het inchecken nog snel even een sigaretje roken... Paspoorten worden bij elkaar gezocht, het komt nu toch wel heel dichtbij... op naar de incheckbalie. Dan gebeurt er iets dat je als reiziger liever niet overkomt... er zijn namelijk helemaal geen gegevens bekent... alleen Liedy staat geboekt! Alsof het stresslevel nog niet hoog genoeg was!
Gelukkig was er een behulpzame grondstewardess van Singapore Airlines die ervoor gezorgd heeft dat de hele familie weer geboekt werd op de originele vlucht die om 23.59uur dezelfde avond met Thai Airways vertrok. Voordat er ook maar 1 voet in een vliegtuig gezet was hadden de families er dus al 12uur vliegveldhangen opzitten...
In plaats van het afscheid bij de o zo bekende roltrap, moest het nu gebeuren in de vertrekhal. Nog even wat dikke knuffels, heel wat dikke tranen en dan maar gewoon blijven lopen, paar keer omkijken, nogeens zwaaien en dan maar snel op zoek naar de auto...
De volgende morgen word je wakker en is het toch wel erg stil... Geen gerommel met de waterkoker of koffiebekers, geen kuchtjes, geen geritsel van puzzelboekjes. Senna ziet geen gezwaai van de zwaai opa, hoort geen liedjes van de zing opa en waar zijn de gebruikelijke knuffels van de oma's? Ook Bowie snapt er niks van, loopt maar van kamer naar kamer en kan niemand vinden. De realiteit is er... de 3 maand zijn alweer voorbij.
Het wordt weer wachten geblazen op het volgende weerzien...
Pa's en ma's bedankt voor de leuke gezellige tijd, we zien jullie volgend jaar weer in Nederland!
posted by Nor en Bren @ 10:35 a.m.
1 Comments:
At 6:13 a.m.,
Anoniem said…
Hallo Bren en Norbert en Senna.
Wij kunnen ons heel goed voorstellen hoe jullie je nu voelen en afscheidnemen is inderdaad heel zuur,maar je hebt wel het vooruitzicht op een weerzien al duurt dat nog wel een jaartje.Als jullie weer een beetje in je dagelijkse ritme zitten,dan zul je zien dat een jaar heel snel voorbij is.
Voor nu kunnen jullie teren op de
mooie tijd samen en de ongetwijfeld vele fotos en films van jullie 3 maand samen en wij zijn blij onze buurtjes weer bij ons te hebben want we hebben ze ook best wel gemist.Wat is Senna al groot geworden zeg!en Bowie ook.Wij wensen jullie de komende tijd veel sterkte samen .Op het moment dat ik dit schrijf zijn jullie ouders nog niet terug,wat zullen ze moe zijn en helemaal nock out,wat erg dat hun dit overkomen is en ook voor jullie dat je zolang hebt moeten wachten.
De hartelijke groeten van Rudie en mij en we zullen jullie via dit blog blijven volgen.
Rikie & Rudie.
Een reactie posten
<< Home